Ciśnie się do światła niby warstwy skóry
Tłok patrzących twarzy spod ruszonej darni.
Spoglądają jedna zza drugiej - do góry -
Ale nie ma ruin. To nie gród wymarły.

Raz odkryte - krzyczą zatęchłymi usty,
Lecą sobie przez ręce wypróchniał w środku
W rów, co nigdy więcej nie będzie już pusty -
Ale nie ma krzyży. To nie groby przodków.

Sprzączki i guziki z orzełkiem ze rdzy,
Po miskach czerepów - robaków gonitwy,
Zgniłe zdjęcia, pamiątki, mapy miast i wsi -
Ale nie ma broni. To nie pole bitwy.

Może wszyscy byli na to samo chorzy?
Te same nad karkiem okrągłe urazy
Przez które do ziemi dar odpłynął boży -
Ale nie ma znaków, że to grób zarazy.

Jeszcze rosną drzewa, które to widziały,
Jeszcze ziemia pamięta kształt buta, smak krwi.
Niebo zna język, w którym komendy padały,
Nim padły wystrzały, którymi wciąż brzmi.

Ale to świadkowie żywi - więc stronniczy.
Zresztą, by ich słuchać - trzeba wejść do zony.
Na milczenie tych świadków może pan ich liczyć -
Pan powietrza i ziemi i drzew uwięzionych.

Oto świat bez śmierci. Świat śmierci bez mordu,
Świat mordu bez rozkazu, rozkazu bez głosu.
Świat głosu bez ciała i ciała bez Boga,
Świat Boga bez imienia, imienia - bez losu.

Jest tylko jedna taka świata strona,
Gdzie coś, co nie istnieje - wciąż o pomstę woła.
Gdzie już śmiechem nawet mogiła nie czczona,
Dół nieominięty - dla orła sokoła...

"O pewnym brzasku w katyńskim lasku
Strzelali do nas Sowieci..."

Ciśnie się do światła, niby warstwy skóry,
tłok patrzących twarzy spod ruszonej darni.
Spoglądają jedna znad drugiej do góry,
ale nie ma ruin - to nie gród wymarły.

Raz odkryte krzyczą, zatęchłymi usty
lecą sobie przez ręce, wypróchniałe w środku.
W rów, co nigdy więcej nie będzie już pusty.
Ale nie ma krzyży - to nie groby przodków...

Sprzączki i guziki z orzełkiem ze rdzy,
po miskach czerepów - robaków gonitwy.
Zgniłe zdjęcia, pamiątki, mapy miast i wsi,
ale nie ma broni - to nie pole bitwy.

Może wszyscy byli na to samo chorzy?
Te same nad karkiem okrągłe urazy,
przez które do ziemi dar odpłynął Boży.
Ale nie ma znaków, że to gród zarazy.

Jeszcze rosną drzewa, które to widziały.
Jeszcze ziemia pamięta kształt buta, smak krwi.
Niebo zna język, którym komendy padały,
nim padły wystrzały, którymi wciąż brzmi.
Ale to świadkowie żywi - więc stronniczy.
Zresztą, by ich słuchać trzeba wejść do zony.
Na milczenie tych świadków może pan ich liczyć.
Pan powietrza i ziemi i drzew uwięzionych

Oto świat bez śmierci
Świat śmierci bez mordu
Świat mordu bez rozkazu, rozkazu bez głosu
Świat głosu bez ciała i ciała bez Boga
Świat Boga bez imienia, imienia bez losu

Jest tylko jedna taka świata strona,
gdzie coś, co nie istnieje, wciąż o pomstę woła.
Gdzie już śmiechem nawet mogiła nieczczona.
Dół nieominięty dla orła, sokoła.

(O pewnym brzasku, w katyńskim lasku,
strzelali do nas sowieci...)

Ciśnie się do światła, niby warstwy skóry,
tłok patrzących twarzy z pokruszonej darni.
Spoglądają jedna zza drugiej do góry,
ale nie ma ruin - to nie gród wymarły.

Raz odkryte krzyczą, zatęchłymi usty
lecą sobie przez ręce, wypróchniałe w środku.
Gród, co nigdy więcej nie będzie już pusty.
Ale nie ma krzyży - to nie groby przodków...

Sprzączki i guziki z orzełkiem ze rdzy,
po miskach czerepów robaków gonitwy.
Zgniłe zdjęcia, pamiątki, mapy miast i wsi,
ale nie ma broni - to nie pole bitwy.

Może wszyscy byli na to samo chorzy?
Te same nad karkiem okrągłe urazy,
przez które do ziemi dar odpłynął boży.
Ale nie ma znaków, że to gród zarazy.

Jeszcze rosną drzewa, które to widziały.
Jeszcze ziemia pamięta kształt buta, smak krwi.
Niebo zna język, którym komendy padały,
nim padły wystrzały, którymi wciąż brzmi.
Ale to świadkowie żywi - więc stronniczy.
Zresztą, by ich słuchać trzeba wejść do zony.
Na milczenie tych świadków może pan ich liczyć.
Pan powietrza i ziemi i drzew uwięzionych

Oto świat bez śmierci
Świat śmierci bez mordu
Świat mordu bez rozkazu, rozkazu bez głosu
Świat głosu bez ciała i ciała bez Boga
Świat Boga bez imienia, imienia bez losu

Jest tylko jedna taka świata strona,
gdzie coś, co nie istnieje, wciąż o pomstę woła.
Gdzie już śmiechem nawet mogiła nieczczona.
Dół nieominięty dla orła, sokoła.

O pewnym brzasku, w katyńskim lasku,
strzelali do nas sowieci...