Aby zapewnić najwyższą jakość usług wykorzystujemy informacje przechowywane w przeglądarce internetowej.
Sprawdź cel, warunki przechowywania lub dostępu do nich w Polityce Prywatności.
 
 
 

Top Artyści

Legenda

  • Dodany komentarz
    Dodany komentarz
  • Dodany tekst
    Dodany tekst
  • Poprawka tekstu
    Poprawka tekstu
  • Dodane video
    Dodane video
  • Dodany do ulubionych
    Dodany do ulubionych
  • Dodany TAG
    Dodany TAG
  • Uzupełniona metryczka
    Uzupełniona metryczka
 
teksty wg wykonawców
A B C Ć D E F G H I J K L Ł M N O P Q R S Ś T U V W X Y Z Ż Ź 1 2 3 4 5 6 7 8 9 0
◄ poprzednia
1 2 3 4 5 6 7 8

Anna Jantar

 - Biografia

Anna Jantar - Wielka DamaImię i nazwisko: Anna Maria (Szmeterling) Kukulska
Pseudonim: Anna Jantar
Data i miejsce urodzenia: 10 czerwca 1950, Poznań
Data i miejsce śmierci: 14 marca 1980, Warszawa
Gatunek: pop
Instrument: fortepian
Działalność: 1968 - 1980
Sprawdź w empik.com: Anna Jantar

Anna Jantar, a właściwie Anna Maria Szmeterling przychodzi na świat 10 czerwca 1950 roku w Poznaniu i już jako czterolatka podejmuje naukę gry na fortepianie. Jako bardzo zdolna uczennica wykazuje się ogromnym talentem muzycznym i rozpoczyna edukację w Średniej Szkole Muzycznej. W tym samym czasie koncertuje już z Filharmonią Poznańską, a swój warsztat wokalny rozwija pod okiem Piotra Kuźniaka w amatorskim zespole „Szafiry“. Niedługo później nawiązuje współpracę ze studenckim teatrem „Oktawa“ i klubami „Nurt“ oraz „Od Nowa“, gdzie jest wokalistką, ale także akompaniuje innym artystom podczas występów. Już w styczniu 1969 roku Anna Szmeterling występuje podczas Festiwalu Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie. Wykonuje tam „A lipiec grał“ Jacka Szyczgła i Tadeusza Kubiaka, a także prezentuje własną kompozcyję do słów „W płaszczu z mżawki i zadumy“, których autorem jest Roman Szmeterling – brat artystki. W tym samym roku, podczas świnoujskiej FAMY udaje jej się uzyskać wyróżnienie za interpretację „Łąki bez kwiatów“ z muzyką Wandy Żukowskiej do słów Janiny Wilner.

Janter współpracuje wtedy także z zespołem „Polne kwiaty“, z którym pierwszy raz dokonuje swojego nagrania radiowego. Niewiele później poznaje Jarosława Kukulskiego, który angażuje ją do współpracy z zespołem „Waganci“, w którym sam się udziela. To z tą grupą wyrusza w swoją pierwszą trasę koncertową, gdzie zbliża się do Kukulskiego, co owocuje ślubem w 1971 roku. Z „Wagantami“, piosenkarka nagrywa swoją pierwszą płytę „Czwórkę“, na której pojawia się utwór „Co ja w tobie widziałam“. W 1971 roku, jako sławna już wokalistka, zdaje egzamin Ministerstwa Kultury i Sztuki, który uprawnia ją do wykonywania zawodu piosenkarki. Rozpoczyna wtedy swoją solową karierę estradową i przyjmuje pseudonim Anna Jantar. Kariera nabiera tempa, gdy podczas XI KFPP w Opolu wykonuje swój przebój „Najtrudniejszy pierwszy krok“. W 1974 roku otrzymuje wyróżnienie za interpretację jugosłowiańskiej piosenki „Czas jest złotem“, którą wykonuje w Lublanie na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki „Slovenska Popevka“. Wtedy też staje się laureatką nagrody „Polskich nagrań“ i otrzymuje tytuł „Miss obiektywu“ podczas VIII Festiwalu Piosenki Żeglarskiej w Kołobrzegu. „Copue d’ Europe“ przynosi jej III nagrodę  zespołową w kategorii wykonawców i podobne miejsce zajmuje w irlandzkim Castlebar na IX Konkursie Międzynarodowej Piosenki „Cisco“, gdzie wykonuje utwór „Tak wiele jest radości“. W tym okresie, w Polsce bardzo sławna staje się jej piosenka „Tyle słońca w całym mieście“. Rok 1975 przynosi jej także wiele zaszczytów i wyróżnień – podczas XVI MFP Sopot otrzymuje wiele nagród w różnych kategoriach. W tym samym roku otrzymuje II nagrodę za wykonanie kawałka „Niech ziemia tonie w kwiatach“ podczas Festiwalu Piosenki w Dreźnie. Wtedy to ukazuje się także jej debiutancki album pod tytułem „Tyle słońca w całym mieście“.

W 1976 roku, Annie Jantar i Jarosławowi Kukulskiemu rodzi się córka Natalia. Po kilku miesiącach, wokalistka wraca jednak do pracy artystycznej i podczas MFP Sopot otrzymuje złotą płytę za krążek „Tyle słońca w całym mieście“. Rok później otrzymuje to samo wyróżnienie za wydany już wtedy album „Za każdy uśmiech“. W 1977 roku nagrywa trzeci krążek pod tytułem „Zawsze gdzieś czeka ktoś...“ i decyduje się na zmianę repertuaru. Poważnym i głębokim „Tylko mnie poproś do tańca“ udowadnia jak bardzo dojrzałą jest już artystką. W 1979 roku, wokalistka nawiązuje współpracę z „Budką Sulfera“ i zespołem „Perfect“. Singiel nagrany z „Budką Sulfera“ („Nic nie może wiecznie trwać“) zostaje wybrany w plebiscycie słuchaczy Studia Gama, piosenką roku 1979. Pod koniec roku wyrusza w trasę koncertową do Stanów Zjednoczonych. Koncertuje przed polonią między innymi w Chicago i New Jersey. 14 marca 1980 roku udaje się w podróż powrotną, podczas której ginie w katastrofie lotniczej pod warszawskim Okęciem.